ΞΙΦΑΣΚΙΑ

H Ιστορία της Ξιφασκίας

Αναφορές του 4000 π.Χ. αποδεικνύουν την ύπαρξη μαχών με ξίφη από τους Αιγυπτίους. Στη συνέχεια, το 2700-2200 π.Χ. γραπτά στοιχεία από την Κίνα μιλούν για ξιφασκία. Επίσης το 200 π.Χ. έχουμε παραστάσεις με οπλομάχους να αγωνίζονται εν όψει διαιτητή και κριτών. Στην Αίγυπτο, αλλά και στην Ελλάδα υπήρχε η στρατιωτική τάξη η οποία εκπαιδευόταν στα όπλα, δηλαδή στα ξίφη τα οποία ήταν δίκοπα ξίφη της εποχής. Ας θυμηθούμε τα ξίφη που περιγράφει ο Όμηρος στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια όπου είναι μακριά και μυτερά. Γενικότερα η οπλομαχία εμφανίστηκε στην σύγχρονη Ελλάδα μετά τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες του 1821, ως μάθημα στη Σχολή Ευελπίδων, με πρώτο οπλοδιδάσκαλο τον Γερμανό Φ. Μύλλερ. Σπουδαίος δάσκαλος επίσης, της Σχολής Ευελπίδων υπήρξε ο γυμναστής Ν. Πύργος, ο οποίος το 1872 δημοσίευσε ένα πλήρες σύγγραμμα με τίτλο «ΟΠΛΟΜΑΧΗΤΙΚΗ-Ξιφασκία- Σπαθασκία», στο οποίο αναλύονται τα μυστικά της παραδοσιακής οπλομαχητικής. Ο Ν. Πύργος μαζί με τον σύγχρονό του οπλοδιδάσκαλο Ηλιόπουλο, που διατηρούσε τότε ιδιωτική σχολή στην Αθήνα, πίσω από το σημερινό Δημαρχείο, έθεσαν τις βάσεις της Ελληνικής Οπλομαχίας. Με την αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων το 1896, η Ξιφασκία έγινε Ολυμπιακό άθλημα για άνδρες, ενώ από το 1924 έγινε αποδεκτή και η ξιφασκία γυναικών. Το 1913 ιδρύθηκε η «Διεθνής Ομοσπονδία Ξιφασκίας» ( Federation Internationale d’Escrime ) η οποία αποτελεί από τότε το αρμόδιο διεθνές όργανο σε ζητήματα διοργάνωσης Ολυμπιακών και Διεθνών αγώνων.

 

Η ξιφασκία σήμερα. .

Όταν μιλάμε για ξιφασκία, στους πιο πολλούς ανθρώπους έρχονται στο νου τους εικόνες αστραφτερών ιπποτών που ξιφομαχούν με βαριά σπαθιά, ή εικόνες μονομαχιών ανάμεσα στους σωματοφύλακες του βασιλιά της Γαλλίας και των ξιφομάχων του καρδινάλιου Ρισελιέ. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;Το άθλημα αυτό έχει ονομασθεί (πολύ σωστά) ‘σκάκι μυών’, διότι πίσω από κάθε επίθεση ή άμυνα κρύβετε ολόκληρη στρατηγική και θεωρία.Η ξιφασκία είναι ένα σύγχρονο και σύνθετο άθλημα, που με τη σημερινή της μορφή έχει ιστορία πέντε περίπου αιώνων. Στις αρχές του 16ου αιώνα εμφανίζονται στην Ευρώπη, οι πρώτες σχολές οπλομαχίας και τα πρώτα συγγράμματα από Ισπανούς, Ιταλούς και Γάλλους οπλοδιδασκάλους. Οι σχολές αυτές είχαν ως βασικό σκοπό  να προετοιμάσουν τους ευγενείς, ώστε να μπορούν να προασπίσουν την τιμή τους κατά τις μονομαχίες και όχι για να λάβουν μέρος σε αγώνες. Όμως αυτές θέσπισαν και εξέλιξαν με την πάροδο του χρόνου το σύγχρονο άθλημα.Ευγένεια, περηφάνια αλλά και σεβασμός προς τον αντίπαλο χαρακτηρίζουν τον τρόπο συμπεριφοράς που διδάσκει η ξιφασκία κάτι το οποίο συντηρείται ακόμα και με το τελετουργικό της διεξαγωγής του αγώνα. Πριν από κάθε αγώνα οι ξιφομάχοι χαιρετούν με τα όπλα τους τον αντίπαλό τους, το κοινό, και το διαιτητή. Μια χειραψία συμπληρώνει απαραιτήτως κάθε αγώνα. Σημειώνεται ότι η ξιφασκία είναι διαφορετική της ξιφομαχίας. Η μεν πρώτη είναι εξάσκηση χειρισμού ξίφους, από τον ξιφιστή, η δε δεύτερη είδος μονομαχίας ξιφομάχων όπου κάθε χτύπημα μπορεί να επιφέρει τραυματισμό, ακρωτηριασμό μέχρι και θάνατο. Σήμερα το είδος αυτό σε πολεμικές συγκρούσεις έχει εκλείψει, αλλά και η ιδιωτική αναμέτρηση μονομαχία αποτελεί ποινικό αδίκημα.

Τέλος, Οι σημερινοί ξιφομάχοι χρησιμοποιούν ένα κράμα αρχαϊκών και νεωτέρων τεχνικών αλλά και ‘εθίμων’, για παράδειγμα οι ξιφομάχοι χαιρετούν με τον ‘παλαιό’ τρόπο πριν μονομαχήσουν, φορούν την παραδοσιακή λευκή στολή. Όσο αφορά για το ποιος είναι νικητής χάρη στη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας ο πόντος φαίνεται με την χρήση ενός απλού ηλεκτρονικού κυκλώματος.